Wanneer wordt het vrede?
15 mei 2026

U bent van ons gewend dat we in de stukken op deze site meestal verslag doen van feiten die verifieerbaar zijn. Daarom geven we onder het artikel altijd een bronvermelding. 

Dit stuk is meer een opiniestuk. Ook nu baseer ik me zoveel mogelijk op feiten, echter zonder uitgebreide bronvermelding. In dit artikel bespreek ik de twee grote, mondiaal belangrijke conflicten. De invalshoek is anders dan wat u in kranten en op tv te lezen en te zien krijgt.Het Iran-conflict.

Een betere benaming zou mijns inziens zijn: het VS- en/of Israël-conflict.Het officiële verhaal in een notendop: Israël – dat het eigen bezit van kernwapens noch bevestigt, noch ontkent – voelt zich bedreigd door Iran.

Hoewel ook van Iran nooit met zekerheid is vastgesteld dat het kernwapens bezit. Op grond van die aanname voerde Israël de recente aanval uit. De Amerikaanse regering liet zich daarin meeslepen.De zogenaamde bedreiging van Israël door Iran is een verzinsel.

Zionistische facties dromen al decennia van een ‘Groot-Israël’ dat onder meer grote delen van Iran zou omvatten. Met hulp van de VS wordt geprobeerd een deel van dat visioen te realiseren. De VS rechtvaardigen hun betrokkenheid met een gewenste regime change, zogenaamd om de onderdrukte Iraniërs te bevrijden.De top van de Iraanse leiding werd uitgemoord, maar dankzij duidelijke wetgeving en sterke instituties werden die posities direct en naadloos opgevuld door goed opgeleide opvolgers.

Nadat de VS eerst claimden dat alle Iraanse nucleaire capaciteit was uitgeschakeld, beweren ze nu dat de ambitie van Iran om kernwapens te bezitten bestreden moet worden — een ambitie die nooit bewezen is. Iran gebruikt uranium uitsluitend voor zijn kerncentrales en verwerkte vroeger nucleair afval in Rusland. Dat is nu niet meer mogelijk.
Bovendien sprak ayatollah Ali Khamenei jaren geleden al een fatwa uit tegen nucleaire wapens, omdat dit indruist tegen de Koran. In de Iraanse cultuur wegen dergelijke religieuze uitspraken extreem zwaar.
Toen ook dit narratief geen stand hield, schoof men — mede onder EU-invloed — de vrouwenrechten naar voren als rechtvaardiging. Terwijl ruim 60 % van de studenten aan de (zeer hoogwaardige) Iraanse universiteiten vrouw is en deze vrouwen daarna goed vertegenwoordigd zijn in het bedrijfsleven, de overheid en de maatschappij.

Natuurlijk zijn er ontevreden groeperingen in Iran. Maar waar zijn die niet?
Iran is een soevereine Islamitische Republiek. Waar bemoeit het Westen zich mee? Dit is de klassieke westerse valkuil: eigen normen en waarden als universeel beschouwen en anderen daaraan afmeten.

De VS heeft bovendien zwaar onderschat hoe veerkrachtig Iran is geworden na meer dan vijftig jaar sancties. De bevolking is al twee à drie generaties gewend om zelfredzaam te zijn. Iran beschikt over rijke grondstoffen, hoogwaardig onderwijs en — met Russische hulp — een sterke, goed bewapende krijgsmacht. Het land was als het ware al twintig jaar klaar voor dit conflict.
De gedachte dat het vermoorden van de leiding de bevolking in opstand zou brengen tegen het regime, was een dramatische misrekening. Opnieuw bleek het Westen weinig begrip te hebben voor de Iraanse samenleving en geschiedenis.

Olie en gas
Iran sloeg terug tegen Amerikaanse bondgenoten in de Golf (Dubai, VAE, Saudi-Arabië) en toonde daarmee aan dat het met beperkte middelen het Westen hard kan raken.

De Straat van Hormuz — waar 15-20 % van de wereldolie doorheen gaat — ligt stil. De VS claimt die nu te beheersen, maar geen enkele reder durft dat risico te nemen. “The City” en Lloyd’s of London worden zwaar getroffen. De VAE en Saudi-Arabië trekken zich terug uit de petrodollar-constructie. De Amerikaanse dollar komt steeds meer onder druk.Wanneer wordt het vrede?
Gezien de geschiedenis van het Midden-Oosten mogen we al blij zijn met ongewapende co-existentie. Echte vrede lijkt voorlopig te hoog gegrepen. Op korte termijn moet de VS een gezichtsreddende uitweg vinden.

Op langere termijn is alleen een terugkeer naar de grenzen van vóór 1948 realistisch, waarbij ‘Groot-Israël’ definitief een utopie blijft.

Het Oekraïne-conflict,
Rusland is duidelijk aan de winnende hand. Oekraïne heeft militair gezien, ondanks Europese steun, geen enkele kans meer. Betrouwbare schattingen spreken van 1,75 tot 2 miljoen Oekraïense doden tegenover ongeveer 200.000 Russische. Een ratio van 1:10 die alleen maar verder verslechtert.
Rusland roteert troepen, geeft verlof en zorgt goed voor gewonden. De herinnering aan de 27 miljoen doden in de Tweede Wereldoorlog leeft nog sterk.

De bevolking steunt Poetin in grote lijnen, ook omdat hij Rusland uit het ravijn na Gorbatsjov en Jeltsin heeft getrokken.

Het Westen maakt dezelfde denkfout als bij Iran: men denkt dat het een conflict is tussen regeringen, los van de bevolking.

In Europa wordt Poetin als de grote boeman afgeschilderd, maar de Europese burgers steunen deze oorlog nauwelijks.

Waarom de EU dit conflict niet kan winnen:

• Mentaliteit: ondanks jarenlange propaganda is er geen draagvlak voor mobilisatie.

• Verdeeldheid: zuidelijke lidstaten voelen zich niet bedreigd, noordelijke wel.

• Militair: de Europese legers hebben nauwelijks materieel over. Rusland produceert meer wapens dan heel het Westen samen.

Europa heeft al jaren geen diplomatieke inspanningen richting Moskou ondernomen, terwijl we onszelf economisch ondermijnen met dure Amerikaanse energie, excessieve belastingen en klimaatuitgaven. Defensie-uitgaven zorgen voor schijngroei en jagen bedrijven weg.

Wanneer wordt het vrede?

Zolang Europa Oekraïne blijft steunen zonder serieuze diplomatie, is de kans op vrede nihil. Vrede ontstaat alleen aan de onderhandelingstafel, nooit op het slagveld. Als de huidige koers wordt voortgezet, wacht de Europese burger een hard gelag: hoge belastingen, noodmaatregelen en mogelijk militaire schade.

Tenslotte
Voor beide conflicten blijft de vraag:
Waar is de vredesbeweging? Waar is de verontwaardiging?
En waarom zijn zo veel linkse partijen zo oorlogszuchtig?

Roelant